ਮਹਿੰਗਾਈ ਦੀ ਮਾਰ
Mahingai Di Maar
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਗਾਈ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੱਤ ਭੋਜਨ, ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਮਕਾਨ ਹਨ। ਆਮ ਆਦਮੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਵਕਤ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਸਰੀਰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਘਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਕਮਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਿੰਗਾਈ ਅਮੀਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਗਰੀਬਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਗਰੀਬੀ ਇੰਨੀ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ‘ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਦੇਸੀ ਘਿਓ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮਹਿੰਗਾਈ ਅਮੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਐਸ਼ੋ-ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹਨ। ਅਰਹਰ ਦੀ ਦਾਲ 200 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਲੋ ਵਿਕਣ ‘ਤੇ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਮਕਾਨ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ 10,000 ਰੁਪਏ ਮਹੀਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਅਦਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਹਿੰਗਾਈ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੱਧ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਵਰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹਿੰਗਾਈ ਦੀ ਮਾਰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਇੱਕ ਮਜ਼ਦੂਰ ਦੀ ਦਿਹਾੜੀ ਤਿੰਨ ਸੌ ਤੋਂ ਚਾਰ ਸੌ ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਸ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਕੰਮ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛੇ-ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਮਹੀਨੇ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਖਰਚਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕੱਪੜੇ ਸਿਲਾਈ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਸਿਲਾਈ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ। ਅੱਜ ਸਭ ਤੋਂ ਗ਼ਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਰਸੋਈ ਦਾ ਖ਼ਰਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇੰਨੀ ਕਮਾਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸਰਕਾਰ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਹਿੰਗਾਈ ਦੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸਰਕਾਰ ਆਰਥਿਕ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾਂ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਅਮੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੁਧਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜੇਕਰ ਸਰਕਾਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਰੇਟ ਅਜਿਹੇ ਤੈਅ ਕਰ ਦੇਵੇ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਖਰੀਦਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਸਜਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਇਸ ਭਾਰੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬਾਂ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾ ਧਨ, ਤਸਕਰੀ ਅਤੇ ਜਮ੍ਹਾਖੋਰੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਦੇ ਦੋਸਤ ਹਨ। ਸਮੱਗਲਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਾਲਾ ਧਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਾਲਾ ਧਨ ਮਹਿੰਗਾਈ ਅਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਮੌਕੇ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਉਦਯੋਗ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਅਰਬਾਂ ਰੁਪਏ ਦੇ ਘਪਲੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਫਸਰਸ਼ਾਹੀ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਵਤਖੋਰੀ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਹੈ। ਬੇਈਮਾਨ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭ ਲਏ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨੇਤਾ ਨੋਟ ਛਾਪਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਮਹਿੰਗਾਈ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ। ਜੇਕਰ ਸਰਕਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਾਲਾਬਾਜ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਪਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ। ਤਦ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
